Jestem Carlos, w wielu tematach amator, w żadnym mistrz… i cieszę się tym swoim szaleństwem

Cześć wszystkim, nazywam się Carlos i chociaż pochodzę z Teneryfy, mieszkam obecnie w Terrassie (pod Barceloną).

W świecie magii byłem jak rzeka Guadiana – pojawiałem się i znikałem, żeby znowu wrócić. Zaczynałem ze znajomymi ze studiów na początku lat 90., głównie po to, by bawić się przy barze. Życie sprawiło, że na jakiś czas odstawiłem karty do szuflady, wracając do nich, gdy praca i rodzina na to pozwalały. Sześć lat temu, na szkolnej imprezie mojego syna, inny ojciec pokazał kilka sztuczek z magii salonowej, a mój syn zapytał: „Tato, umiesz czarować?”. Powiedziałem wtedy: „potrzymaj mi drinka”, pożyczyłem talię i tak zostało do dziś.

Lubię rozumieć mechanikę rzeczy (to zawodowa deformacja wynikająca z pracy w inżynierii i projektowaniu maszyn specjalnych), dlatego uwielbiam „grzebać” w każdym nowym efekcie, który wpadnie mi w ręce. Lubię zgłębiać rutyny i sprawdzać, co można zrobić, by je ulepszyć, uprościć lub skomplikować, ale przede wszystkim – zrozumieć je i czerpać z nich frajdę. Talie wszelkiego rodzaju (według moich dzieci mam ich za dużo, choć ja twierdzę, że po prostu wiem, ile ich potrzeba) oraz gimmick są moją wielką pasją.

Zawsze powtarzam, że kiedy widzę jakiś efekt po raz pierwszy, staram się cieszyć nim jak nowicjusz, nie patrząc na niego „brudnym” wzrokiem ucznia magika, który chce od razu wszystko rozpracować. Ale za drugim razem… podejrzewam, że jak wielu z was, próbuję go odtworzyć, stworzyć własną wersję albo dopasować do własnego stylu.

Jak śpiewali Celtas Cortos… „Do zobaczenia w barach”.